Over cadeautjes gesproken: ‘denk na, wees origineel’

Een leuke discussie van de week. Als je een gebaar naar iemand wil maken, moet dat dan altijd een bosje bloemen of bonbons zijn? Nee dus. Sterker nog: tijdens die discussie merkte ik dat ik deze ‘gebaren’ onderhand een beetje ‘dooddoener’ vind.

Het thema van dit artikel is wederkerigheid, iets waar vooral ik veel moeite mee heb. Ik heb een agenda nodig om verjaardagen te onthouden en moet altijd even sparren over wat ik als cadeau geef op bijvoorbeeld moederdag. Maar ook de kleinere dingen vergeet ik makkelijk: het geven van bijvoorbeeld een bloemetje. Of het regelen van een toetje voor na het eten.

Een bloemetje geven. Meteen kruipt er een rilling over mijn rug. Dat eeuwige bloemetje. Hele weilanden worden volgebouwd met kassen waarin dit mooie schoon gekweekt wordt. Terwijl we ons als mannen misschien hardop af moeten vragen of we ons lief niet veel blijer maken met een boeketje wilde bloemen van dat natuurgebied bij jou achter omdat er al zoveel boeketten rode rozen de revue gepasseerd zijn. Hetzelfde geldt voor bonbons: willen we onze geliefden vetmesten?!

Dat laatste kreeg ik ooit eens van een goede vriendin mee. Want toevallig had ik die dag een doos Merci bonbons meegenomen….. niet wetende dat ze aan het lijnen was: ‘kom de volgende keer a.u.b. met wat anders aanzetten, je weet toch dat ik met m’n gewicht zit?’ beet ze me toe. Wat een afgang… Een keer later kwam ik met een filmposter aanzetten: ze was verguld.

En nu zitten we voor vaderdag: een dag waarop we onze vaders in het zonnetje zitten. Laat ik je meteen maar uit de droom helpen: pa lief maak je niet blij met sokken, pijptabak of bloemen. Om over die eeuwige fles wijn of whiskey te zwijgen: we willen toch geen vaders die helemaal lazarus zijn?

De zoektocht naar een mooi cadeau gaat beginnen. Meteen stuit ik op m’n goede vriend Jeroen met een aantal mooie tips voor vaders die helemaal in to popcultuur zijn. Klik hier