Het vak geleerd: Henk Langenhuijsen van E5

Hard werken en pionieren tot en met. Dat is hoe ik m’n stage in het derde leerjaar van het mbo herinner. Gaandeweg m’n derde leerjaar rolde ik bij hem binnen om niet veel later als publiciteit stagiair vele informatiebladen te maken, de website bij te werken en een bijdrage te leveren aan diverse evenementen. Een waardevolle tijd bij E5, met Henk Langenhuijsen als stagebegeleider.  

De plek waar deze iconische stageplek zich bevond, is nog altijd te vinden op een dito locatie; het kazernecomplex aan de Vlijmenseweg in Den Bosch. Daar huisvest het Koning Willem I College een tal van opleidingen, verspreid over een keur aan oude en nieuwe gebouwen. E5 is een onderdeel van deze mbo-school, die verantwoordelijk is voor de culturele vulling binnen de instelling. Zeg maar, een soort ‘studium generale’. Het ‘cultuurbureau’ vestigde zich op een bijzonder plekje, namelijk in het oude Koningstheater. Dat theater – inmiddels verworden tot de Cabaretfirma onder leiding van Frank Verhallen, ook oud-stagebegeleider – verhuisde eerder naar de Bossche binnenstad. Het zou er tot 2012 blijven zitten.

Stel je voor, ontmoet de ander

Henk Langenhuijsen, docent Nederlands, bestiert E5 vanaf het begin. Langenhuijsen is geen onbekende in de cultuursector. Zo schreef hij voor onder meer het e-zine Brabant Cultureel en de regionale krant Brabants Dagblad. Hij stond aan de wieg van een tal van projecten. ‘Stel je voor, ontmoet de ander’, was bijvoorbeeld zo’n project. maar ook ROCk Around the World, een ‘lokale voorronde’ voor Festival Mundial en een heuse CULT! Dag stonden er op het menu. 

Het Nieuwe Werken

Het was januari 2006. Puur toevallig – volgens mij – stroomde ik in. Daar zaten we dan. Op kantoor ‘wij met zijn tweeën’. Later kwam daar nog Amina Hdil bij, een fijne mede-studente van de secretaresse academie. In het theater waren daar dan nog docenten die les gaven aan potentiële artiesten en huis technicus Jos Broos, inmiddels onderhand ook verworden tot meubilair. Volle mep dus, in dat theater. Maar de eerste tijd leerde ik al snel wat ‘Het Nieuwe Werken’ in hield: de eerste weken bivakkeerde ik hele dagen in de mediatheek van het college, alwaar ik me bezighield met het schrijven van to do listjes, communicatieplannen, website teksten en zo meer.

Geldingsdrang

Het was dan ook regelmatig pendelen tussen mediatheek en theater. Bijvoorbeeld om teksten door te nemen. Om dingen af te stemmen et cetera. En och, wat vreesde ik soms voor de rode pen van Henk. Als stagiair heb je immers een drang – bewust of onbewust – om je te bewijzen. Iets neer te zetten. En omdat E5 op dat moment in de kinderschoenen stond, ben je – ook weer bewust of onbewust – toch bezig om iets neer te zetten waar generatie op generatie plezier van kán hebben. Soms leek ik wat ‘laid back’, maar onbewust was ik misschien maar met één ding bezig (besef ik op latere leeftijd): ‘what’s my legacy when I’ve left the building?’ Iets dat onzekerheid in de hand werkt.

E5 Update

Maar de tijd vorderde en ik vond m’n draai. Het werk werd beter en ik leerde bij. Er verschenen communicatieplannen en berichten op de website. Weliswaar niet mijn type ‘backend’, maar het voldeed. Maar een hoogtepunt blijft mijn ‘paradepaardje’, ons informatieblad ‘E5 Update’. Toen nog een blad met gemiddeld zes tot acht pagina’s. Met niet alleen beperkend tot korte nieuwsfeitjes, maar ook interviews met bandjes en zo meer. Het bleek stiekem toch de grootste ‘trigger’ te zijn om creatief te blijven schrijven. Waarvan akte, zoals je ziet. 

Hard werken

Henk Langenhuijsen. Hij bracht me op mooie plekken, zoals Music Mayday in Amsterdam (waar ik nog tegen een chagrijnige Levi van Kempen opliep) en achter de schermen bij Festival Mundial. Maar nog belangrijker: Henk leerde me wat écht hard werken is. Het is niet het schrikbeeld wat veel stagiaires hebben: koffie halen, kopiëren en de telefoon opnemen. Nee, bij E5 mocht ik meteen de diepte in. En ja, dat is eng in het begin maar naarmate de rit vordert, raak je steeds meer gewend. Je moet je dan ook niet verbazen dat ik een traantje – de avond na mijn afscheid – heb gelaten.

Pionieren

Het cultuurbureau van het Koning Willem I College. Misschien wel de meest dankbare stage die ik ooit in m’n leven heb gelopen. Ik heb mogen bijdragen aan de basis van een prachtig initiatief binnen een roc. De kans gekregen om te pionieren tot en met. Natuurlijk greep ik niet alle kansen, maar ach: da’s de leeftijd. Stiekem hoop ik er ooit – in betaalde dienst – terug te keren. Dan zou de cirkel rond zijn. Maar ook als dat niet gebeurt, ben ik blij. Ook dat is een stukje legacy. En daar ben ik Henk en E5 dankbaar voor.

In de serie ‘Het vak geleerd’ blik ik terug op bijzondere momenten, stageplekken en leraren die ik in mijn schooltijd ben tegengekomen. Want dankzij hen kan ik mooie stukjes typen.